De voorbereidingen

De eerste maanden van het jaar (2012) hoopte ik nog altijd iemand te vinden die me de hele periode zou volgen. Ik plaatste een oproep op de site van het vlaams Compostela vennootschap, mijn eigen blog en op vele fietsfora.

Na enkele maanden vroeg Berit mij om even samen te zitten en de reis te bespreken. Samen met Mathias, Yannick en Wannes werd het project opgesplitst in 8 weken. We hadden al een deel volgers, en stelden een lijst op met mensen die ik nog kon vragen.

Er werd afgesproken om op 27 maart te vergaderen met de geïnteresseerden. Er kwam een select groepje, maar al snel werd er een verdeling afgesproken.

Ondertussen was ik gaan zitskieën in Oostenrijk met de CM. Een domme val zorgde voor een blessure. Mijn linker elleboog werd overstrekt. De eerste verrekkingen genazen zeer snel, maar nu, een maand voor vertrek, heb ik nog altijd pijn…

Elke week rij ik dik 200 km met mijn handbike op een laag tempo. (15 kmh). Toch is het moeilijk om elke dag opnieuw te vertrekken.

14-4

Yannick tekende een mooie banner voor deze site.

 

15-04

Vandaag de eerste training gehad zonder pijn in de arm!

16-04

Een hele dag aan deze site gewerkt, geen training dus

17-04

Deze morgen kreeg ik een gesponsorde hondenfietskar van Laroy Duvo. Ze ziet er prachtig uit. Straks een testritje maken!

Eenmaal thuis zag ik een mailtje van Kidscab.nl. Van hun kreeg ik ook een fietskar. Een dubbele sponsoring, schitterend, maar ik voelde me er toch niet echt goed bij.

18-04

Ik kan via http://wdmultimedia.be/ een kleine laptop gebruiken voor onderweg!

Jasper gaat proberen om een applicatie te schrijven zodat jullie realtime kunnen zien waar we zitten, spannend!

19-04

Weeral heel aangenaam weer :p Een geluk dat ik nu nog niet weg ben!

20-04

Nog een maand, het zal er snel zijn!

22-04

golfsurfen! lees een verslagje hier

24-04

roeien! lees een verslagje hier

26-04

Sinds de plannen bekend gemaakt zijn, hebben al vier mensen met dezelfde zieke als mij (ataxie van Friedreich) contact gezocht met mij. Daarvoor alleen al is het de moeite om te doen!

27-04

Eindelijk nog eens droog thuisgekomen van een handbike training.

4-05

Mijn zonnepaneel (om de gps op te laden) en mijn nieuw fototoestel (waterdicht en schokvrij) zijn toegekomen !

5-05

Deze avond nog eens een vergadering gehad met de volgers. Nog veel te regelen…

6-05

Zeilen! lees een verslagje hier

19-05

Morgen is het zover, wat een drukke tijd ség! De arm is zo goed als ok en de vorm is er…….. wel enorm spannend!

 

 

 

Vertrek

20-5

Deze morgen vertrokken! De Jean reed met de auto en Lies met de fiets die altijd meegaat. De mama had koffiekoeken en koffie voor iedereen. En met iedereen bedoel ik véél volk 🙂

 

week 1

Met jean en lies – 20 tot 27 mei

zondag (oppuurs-geraadsbergen)

Met een dertigtal volgers reden we naar Gijzegem en enkele ‘meners’ volgden tot Geraardsbergen, waar we zouden slapen. Ze reden op de muur, en gingen na een frietje met de auto naar huis.

Heel de dag prachtig weer. Rond half vier zijn we toegekomen in de jeugdherberg ‘t schipke. De hond mag niet binnen slapen, maar naast onze kamer is een afdak waar hij een mooi nachtje kan hebben.

maandag (geraardsbergen-rumegies)

Al wie zegt dat ons landje een biljaartafel is, krijgt me mij te doen 🙂 Deze morgen 35 km gereden tot bij lies die ons opwachtte met een picknicktafeltje. We hadden serieuze beklimmingen en ook de jean zag af. Vandaag 2 grenzen overgestoken: de taalgrens en … oui, nous sommes en France!

enkele tegenslagen

  • ella is met kar en al over de kop gegaan – ze is er enkel met de schrik vanaf gekomen
  • ik ben plat gereden – 2 binnenbanden en 3 bommekes aan verspild
  • rond de avond waren we moe en hadden niet meer aan ella gedacht:gans da karreke onder geschete, stinke!

Maar, we leven nog en zitten nu in een aangename, rolstoeltoegankelijke B&B die lies regelde. Ella is aan het spelen met een nieuw kameraadje. (als daar maar geen pups van komen)

dinsdag(rumegies-les rues des vignes)

Zo zouden de dagen altijd moeten zijn: kilometerkes malen door de bossen. Achter elke bocht denk je ‘dit is heet mooiste plaatsje ooit’ 🙂

Tijdens onze middagstop stond jean ons met biefstuk op te wachten. Savonds sliepen we naast een schuur in de tentjes. Ik lag enorm te vroeten in het tentje, en elke keer dat ik draaide, kreeg jean het tentzijl op zijn gezicht, sorry…

De schuur was van een oudere dame die overbezorgd was. Op den duur enorm irritant, ‘ça va monsieur?’ … zeker ambetant als je op wc zit of ligt te rusten in bed.

woensdag (les rues des vignes-bussy)

het ging goed vandaag! Serieus tempo gereden ook.  Ferme slaapplaats: keuken, vriezer, ijskast, internet, een bad, ella mocht binnen…en we mochten zelf de prijs bepalen.

Donderdag

In de voormiddag reden we door de bossen en langs mooie rivieren. In de namiddag drong een man aan om op zijn kosten iet te drinken. Hij noemde jean francois…hij mankeerde wel een paar vijzen. De rest  ging verloren aan het zoeken van een slaapplaats.   Alles in de buurt zat vol. Uiteindelijk ben ik met mijn handbike op nen hof gereden, en regelde zo onze 2 de nacht in een tent.

Vrijdag

Vandaag was het weer gloeiend heet. Toen we uit ons tentje kwamen, brandde de zon al. Ella went aan het pelgrmsleven: ze springt zelf in het karretje en geniet zichtbaaar. Veel drukke  banen gahad en slechte asfalt. De killometerkes gingen mega traag. Je komt vaak dezelfde mensen tegen, die ook aan de tocht bezig zijn. De meesten gaan naar Tours of Parijs, maar vandaag zagn we 2 vrouwen die ‘all the way’ gaan. Deze avond zitten we in een hotelleke op 30 km van Parijs. Ik ben moe van de warmte, verbrand, gesprongen lippen, maar nog geen enkele morgen zeer gehad in de amen.

We hebben net een hotel geboekt voor zaterdag en zondag in Parijs, de rust zal goed doen.

 

Zaterdag

Deze nacht sliep Ella achter het hotel in haar karretje. Om half negen stonden we op voor het kortste ritje deze week. Om één uur zouden we aankomen, stak dat even tegen!

De weg naar Parijs liep langs het water, over en onder bruggen. steile klimmetjes, niet normaal. In parijs zelf was het een hel om ons hotel te vinden (veel wegewerken)

Om half vier kwamen lies en ik aan. Alletwee op van de stress. Het hotel is klein, smal en niet aangepast.

Ella mag op de kamer slapen, ze brengen ontbijt op de kamer en onze fietsen staan bij de mensen vh hotel binn0en… een rolstoel opent soms toch wel deuren. Na een douche gingen we iets drinken, eten, mensen kijken 🙂 De avond eindigde in een gezellige cocktailbar.

Paris baby met 416 km op de teller: 1/8!!

 

 

week 2

Met jasper, ellen en peter – 27 tot 3 juni

Maandag

Na onze aankomst zaterdag middag in Parijs, had ik touche met de madame van het hotel, ze regelde zelfs ontbijt op bed.
Vanaf dan was het rust tot zondag avond en hebben we belachelijk veel geld opgedaan :).
Zondag is mijn moeder aangekomen met Ellen en Peter, Jasper is met de TGV toegekomen in de vroege avond.
Jannick en Lies zijn terug mee naar huis gegaan met mijn moeder. Het was een tof weekendje Parijs!

Maandag vertrokken Peter en ik uit de wereld (vuile) stad. Na 500 meter stond ik al lek en moesten Ellen en Jasper ons komen depaneren.
Er hing een lichte urine geur die aanzwengelde als een oudere man nabij kwam. Hij had zeker al een week geleden in zijn broek gepist en nog geen tijd gevonden
om zicht te verversen. Het was zeker een drukke zakenman ;-).
De lekke band was op 19 minuten hersteld, wie doet volgende keer beter?!

Voorbij Parijs gingen de kilometers extreem traag want de fietspaden waren van zeer slechte kwaliteit, en je moest steeds tussen paaltjes rijden.
In de namiddag nam Jasper over, de laatste 20 kilomer gingen beter, maar we werden verrast door onweer. Aangekomen stond de bbq al heet en hadden Ellen
en Peter een slaapplaats geboekt, een echt mooi kasteel, al zal de overnachting niet zo goedkoop zijn.  Ella slaapt terug binnen.

Dinsdag

We begonnen de dag vol goeie moed, maar de fiets waar Ellen mee wou vertrekken was achteraan lek. De rest van de voormiddag ging vlotjes.
De lunchpauze verliep op restaurant(inculusief gazettenwinkel) waar we ons eigen lunchpakket genuttigd hebben. Na een stempel geschooid te hebben in het plaatselijk gemeentehuis, hebben Peter en ik een namiddagje op de limiet van ons kunnen gereden (lees steile hellingen en goede asfalt). Het zweet
druipte van Peter zijn voorhoofd terwijl Ellen de aphoteek opzocht met jeukende klachten en brandende boebbels. Zonneallergie was het verdict, al een geluk dat
de zon niet brandt en we niet naar het zuiden rijden 🙂
Jasper en Peter hadden al een kampplaats geregeld in de voormiddag, door wat zielig te doen hebben we dit kunnen fixen voor 10 euro (want we hadden “geen geld”), uiteraard wel inclusief zwembad!

In de namiddag een mooie 36 km gefiets inculsief een misrekening van Peter=> een omtoertje van 10 km! Kapot ben ik, na een douche + lekkere maaltijd van Jasper en Ellen ben ik  er weer volledig door en zit ik op het terrasje aan het zwembad een colake te drinken.
Salu en tot morgen!

Woensdag

Gisteren had ik blijkbaar last van een zonneslagje. Vandaag was de hoofdpijn over en had ik stukken meer energie. In de voormiddag vlogen Jasper en ik er stevig in. De wegen nodigden uit om door te

trekken, we gingen dan ook zelden onder de 20. We aten in een parkje en in de namiddag reden Ellen en ik nog vrij lang op een nationale weg op aanraden van de politie. We slapen terug op een

camping, deze keer heeft het zwembad plaatsgeruimd voor het mooie zicht over de Loire. Door de regen aten we (ravioli uit blik) in de sanitaire blok, tis is iets anders.

Donderdag

We Zitten een dag voor op schema! Daarom was het vandaag een ‘chill’ dagje, het rustigste tot nu toe. De route bracht ons 55 km verder naar een

camping net naast de Loire. In de voormiddag stopte peter om zijn trui uit te doen en zich in te smeren, toen een auto iets verder begon te

slippen, en op zijn dak eindigde in de beek. Als we ..niet gestopt waren… maar hierboven weten ze ook dat we naar Compostela gaan 🙂
Ergens tijdens de namiddag ben ik mijn zonnebril vergeten, het heeft naar mijn doen nog lang meegegaan (als ik mijn rolstoel niet zo hard nodig

had, was ik die ook al lang kwijt)
De allergie van Ellen werd erger, en ze ging naar de dokter => veel pillekes

Vrijdag

Ideaal geslapen!
Deze morgen nam Peter de shift van Ellen over. We gingen goed vooruit, en kwamen ‘s middags al op het eindpunt van de dag. Een camping op 8 km van Tours. Voor 40 euro huurden we een bungalowtent met 4 bedden, een ijskast, gasvuur en elentrik.
Het was weer heet onderweg, ondertussen begin ik te lijken op een rosse neger met een baard. Ella springt tegenwoordig zonder commando in de kar, die heeft hier een ideaal leventje.
Ellen en Jasper kochten curver boxen om de auto te reorganiseren. Met Ellen gaat het gelukkig beter.

 

Zaterdag

Deze morgen de overige kilometers tot Tours gefietst. Dat is nu eens een mooie, fietsvriendelijke stad! DE 2 DE WEEK IS GELUKT

Na de middag werd het broeierig warm. Aangekomen op een camping 33 km verder, namen we een duik in het zwembad. Savonds kwamen Jelle en Bram toe, die volgende week zullen volgen, en helpen waar nodig. Morgen is de 2de rustdag. Om 19.00u nemen Peter, Jasper en Ellen de TGV in Tours.

Zondag

Rust… maar dan ook echte rust! Foto’s bekijken en rangschikken, rekeningen betelan, kaarten,… zelfs een zwempartijtje liet ik links liggen. Ik heb ook m’n mails kunnen lezen;, meer dan 300!

Bedankt iedereen! Terugmailen lukt niet altijd, maar ik geniet om ze te lezen. Eén mailtje wil ik jullie niet onthouden:

Hey Frank, Oona en Ime missen je al, Oona neemt elke dag het krantenartikel mee naar school, dan mist ze peter minder hard zegt ze… Parijs al bereikt, super, we duimen! Groetjes je lieve schoonzus

oooooooooooh 🙂

week 3

Met jelle en bram – 4 tot 10 juni

Maandag

Wind, wind en nog eens wind. Vanmorgen heel monotome landschappen. Er viel niets speciaals te melden. Het werd soms zo saai dat ik begon te tellen hoeveel keer ik met mijn handen moest ronddraaien voor een km (200 keer ongeveer)
We aten aan een overdreven mooi dorpspleintje. Omdat ik geen brood eet (gist), kookte jelle spagetti…droog zonder saus, want die was op. Later vond hij nog een pot, toeme toch. Tijdens de namiddag werd de omgeving plots zuiders. Muurtjes in natuursteen, watervalletjes, rivieren met prachtige bruggetjes,.. Bleek dat we het fototoestel vergeten waren 🙂

Rond 6 reden we langs een drukke baan. De fiets had enkele kilometers voorsprong, en op een oprit aan de overzijde werd de hond uit haar kar gelaten.

Toen Ella mij zag afkomen, liep ze content maar mij.

Ik hoorde Ella nee, en dan een knal.

Ze liep voor een auto en was op slag dood.

Ik denk niet snel waarom ik? Maar dit verdien ik niet.

We waren in shock en konden niet antwoorden op vragen van de politie. De mensen die daar woonden waren zeer behulpzaam, en deden hun best om ons te helpen waar nodig.

Aangkomen op de camping enkele uren later gingen we alle drie alleen zitten, bekomen en laten doordringen. Na ons avondeten belde Jelle rond om het aanrijdingsormulier op mijn naam te zetten. (stond op naam van Bram, maar het is mijn hond (en ik had een famiale verzekeriing afgesloten voor vertrek) ). Om 9 u reden we terug naar de plaats delict, zodat die mensen daar konden bellen naar de chauffeur. Hij nam niet op, maar jelle gaf zijn nummer door om verder te regelen.

Ik vond een apparte kamer op de camping en besloot daar te slapen.

Dinsdag

Ik ga door! Thuis zou alles me doen denken aan Ella, en hier heb ik minder tijd om te treuren.
We vertrokken vroeg. In de voormiddag was het stom en druk. Jelle zijn telefoon deed overuren om de verzekeringskwestie te regelen. Na 20km kregen we een voorstel: teruggaan naar de plaats delict, en samen met de chaufeur nieuwe papieren invullen. Wij dus voor de derde keer terug naar die mensen. We konden aanschuiven aan tafel en rond 1 u kwam de chauffeur toe. Een goeie kerel, echt, hij heeft dan ook helemaal niets misdaan. Ella liep door het dolle heen over, en hij was daar toevallig. Om 3 u vertrokken we terug, en reed ik er alles af. 50 km tegen een hels tempo. Die avond sliepen we in een mooi dorpje in een aangepaste gite.

Woensdag

Ik zat op de wc toen ik merkte dat het papier op was, verdorie! Ik riep silletjes (gewoon praten dus) op Bram. Ineens stond mijn moeder daar… ok, er gaat veel door mijn hoofd nu, maar dit was raar
Later bleek dat mijn moeder en Berit afgekomen waren als verassing voor mijn verjaardag. Na een deftig ontbijt vertrokken Bram en ik voor een kort tochtje, het was al laat en  het was mijn verjaardag..

Ideaal weer, maar zo nen tegewind weeral! Jelle, Berit en mijn moeder hadden gekookt. We zaten op een bankje aan het water, en we gingen even vissen. Berit en mijn moeder vertrokken en met een laatste daginspanning maalden we nog even door. Nu vis bbq!


Deze nacht slapen we weer gratis op een terein van de gemeente.

Donderdag

Gisterenavond was een tof feestje! Zalige bbq, qua eten en sfeer/gezelligheid scoorden die mannen goed. De volgers van de komende weken moeten weten dat de lat hoog ligt 🙂

Deze morgend moest voor elke kilometer geknokt worden. Tijdens afdalingen moesten we trappen of de wind duwde ons terug omhoog. We hadden ook een regenbui.

Bram had ‘s middags ajuin met een beetje ei gemaakt. Een maand en half heb ik mijn bioritme getraind om enkel smorgens naar het groot toilet te moeten… gans om zeep 🙂

De namiddag was veel leuker. Klimmetjes werden afgewisseld met mooie afdalingen.

Dank voor de berichtjes en mailtjes. We fietsen van negen in de morgen tot een uur of 6. Savonds ben ik echt kapot, dus wees niet boos als ik niet antwoord.

 

vrijdag

Deze morgen een kwartiertje later vertrokken, nog even profiteren van de wifi. De wind komt nog altijd uit Compostela blijkbaar. Onderweg een gepensioneerd paar naar boven zien stappen. Smamen 150 jaar en de Camino aan het doen, ferm!
Tijdens de middag aten we kalkoen uit blik. Moest je ooit overwegen om dit te lopen, niet doen!

Terug op pad werd de omgeving prachtig: wijngaarden, kastelen en open velden. Belangrijk ook: de eerste 1000 km zitten er op.
In het boekje met de route staat dat er tijdens dit traject minder plaatsen zijn om te slapen… helemaal juist!! Rond half 7 was mijn pijp uit en we vonden geen slaapplaats.

Bram en Jelle zijn met de camionette gekomen, en slapen daar meestal in. Overdag rijdt één van de twee met mijn auto, en elke avond halen ze de camo op. Zo komt het dat het materiaal smorgens dikwijls door elkaar raakt.
We besloten om te gaan wildcamperen. Een zandheuvel tussen de wijngaarden maakte ons onzichtbaar voor passanten.

Na het eten (aardappelen, gestoofde prij en korteletten, ni slecht voor 3 vrijgezellen) ging ik slapen, maar mijn slaapzak bleek in de camo te liggen, kaaaaaaaaaaaaaak
Onder het zeil van een andere tent en handdoeken uit mijn valies ben ik in dromenland verzonken, hoe moe kan je zijn?
Die nacht, als de camo toekwam wisselde bram de tent voor mijn slaapzak.
Wild camperen is leuk, maar er zijn drie nadelen
– genen elentrik (om de gps op te laden)
– genen douche (stinkend in de slaapzak)
– geen wc
Toen ik sliep hadden de aanderen een wc-troon gemaakt 🙂

zaterdag

Geslapen van 9 tot 7, teken da het nodig was
Ons doel, eindigen ter hoogte van Bordeaux was reeds bereikt. We vertrokken deze morgen dus iets later en gingen ‘den tourist’ uithangen. Rond vijf uur kwamen we aan in Cadillac, de stopplaats voor deze week. Een slaapplaats zoeken was vandaag nog moeilijker dan gisteren. Uiteindelijk zijn we om kwart na acht aangekomen in een Gîte op 6 km van de route.

Deze week was qua hellingen en tegenwind zooooooo zwaar.

Zondag

Rustdag: overdag slapen in die mooie gite terwijl het hier buiten regent dat het giet. Deze middag zijn we op restaurant geweest, zalig eten met een flesje rode wijn uit de omgeving. Hier staat een wasmachine, dus mijn kleren rieken weer goed. Jelle is nu met zijn camo onderweg naar de luchthaven van Bordeaux, om de volgende lichting te halen.

Daarna gaan we nog enkele flesjes wijn degusteren die gemaakt zijn door de eigenaars van de gite. Morgen vertrekken jelle en bram dan om te gaan surfen

week 4

Met steven en toby- 11 tot 17 juni

Maandag

De wissel is perect verlopen. Gisterenavond hebben we met ons gevijven nog enkele flesjes wijn (goed) gekeurd. Vandaag leek het of we in ons belgenlandje aan het fietsen waren: Alles zo plat als een biljarttafel, saaie landschappen en om het af te maken was er regen :(. We zijn over de helft geraakt!
Tijdens de middag ging Toby zwemmen in een meer langs de route. Hij is aan het trainen voor the big swim in gent.(www.bigswim.be ga eens kjken, tof initiatief)

Omdat alles vlak was, had Steven moeite om op tijd het eten en de slaapplaats te regelen. Over de slaapplaats gesproken: veel beter kunnen we het niet treffen! We zitten in een huisje voor €16 de man. een moooie tuin met loslopende paarden, een living met haardvuur, een ingerichte keuken, twee inrij douches…ideaal.

Toen we toekwamen stond de bagage in de kamers en stond het aperitief klaar, het leven kan toch eenvoudig zijn.

Dinsdag

Wakker geworden met een veelbelovend ochtendzonnetje. Er werd afgesproken om 50 km te rijden vandaag. Mijn snor begon me mateloos te ergeren, en ze moest er dan ook aan geloven. Net voor het vertrek is het beginnen gieten, en heel de dag kregen we bakken water over ons, daarvoor moet je in het zuiden zitten :s
In de namiddag kwamen we Ernst en Beb terug tegen -het hollandse koppel van samen 150 jaar. Toffe mensen!

Hun doel is om op 15 juli aan te komen (ik ook). We zullen elkaar dus nog meermaals tegenkomen. Straks komen ze hier op visite, de wijn staat al klaar.
Uiteindelijk werden het er 55. Het doel is om heel het weekend te rusten. Aan de armen begin ik eerlijk gezegd te voelen dat we al vier weken ver zijn.
Vandaag zijn we ook een steen gepasseerd waarop staat dat het ‘nog maar’ 1000 km tot Compostela is.

We slapen in een gite voor €20, minder gezellig dan gisteren, maar alles is aanwezig. De dame die hier alles regelt had, net als vele anderen, moeite om mee te zijn met het verhaal van de vrienden die mij afwisselend volgen. Als ik er over nadenk is het inderdaad speciaal en ongeloofwaardig, maar zoooooooooo cool 🙂

Woensdag

Gisterenavond veel te veel en laat gegeten. Mijn maag kon daar nie zo goe mee lachen en ik heb rotslecht geslapen. Voor de derde dag op rij vertrokken in de regen, er zijn leukere dingen. Eens de Landes door stopte de regen. Misschien moeten ze de Sint-Jacobsroute rond dit gebied leggen.
De banen nodigden uit om snel te rijden. Tegen de middag stond het Nederlands koppel met een lekke band aan de kant. Toby, de behulpzame jongen, is ze gaan helpen.

We slapen deze avond in een klooster in Dax. De kamers hebben veel weg van de kamers in een ziekenhuis. Vanaf morgen beginnen we te klimmen. De aanloop van de Pyreneeën!
Hoppelijk genieten jullie van dit verslagje want ik moest hier betalen voor internet.
Het zonnetje straalt nu, en deze avond gaan we hier het stadje bezoeken. Voor mijn vertrek was ik ervan overtuigd dat ik geen alcohol zou drinken onderweg. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat dit grandioos mislukt is. ik ben wel nooit (te) zat.

donderdag

Zalige nacht in het klooster gehad. Een wekker is bij ons echt overbodig. Klokslag half acht zoek ik altijd de korste wweg naar het wc.

Ondertussen ben ik erg bedreven geworden in het bezoeken van niet aangepaste toiletten. Dit leidt er telkens onvermijdelijk toe dat de anderen ook wakker worden.
Deze morgen stralend weer, woehoe! Straf hoe het weer zo snel kan omslagen, gisteren was het niets te warm, en nu zaten we te puffen.
In de voormiddag is gebleken dat het klimmen nu vrij vlotjes gaat. De voorbije weken waren blijkbaar ideaal voor het kweken van kracht en conditie. De armen voelden ook goed.

Om een uur of drie kwamen we aan op onze slaapplaats…niets aangepast en overal trapjes. Het nederlandse koppel is hier ook weer. Er is ook een jonge franse kerel Paul. Straks doen we met zen allen samen een bbq.
De mensen die mijn blog volgen uit medelijden voor ‘diene arme jongen in zijne rolstoel’ mogen nu echt wel stoppen met lezen :). (Noot van de medereiziger : hij mag gerust wat meer klagen 😉 )

Uiteindelijk sliepen we met 12 in twee kamers. Een fransman kwam vragen wie er snurkte om de kamerindeling te maken. De niet toegangkelijkheid zorgde ervoor dat ze mij moesten binnentrekken in de kamer en dat iemand mij moest dragen naar de wc.
Tijdens de bbq moesten we in de schaduw zitten. Tegen slapenstijd werd de hitte draaglijk.

vrijdag

Nog 31 km tot Saint-Palais, het doel van deze week. Door de hitte vertrokken we bij het ochtendgloren. Slingerend door de bergen kwamen toby en ik rond de middag aan. Steven had enorm veel moeite gedaan om een slaapplek te zoeken, maar alles was belachelijk duur of volzet. We beslisten om nog 12 km verder te rijden tot de volgende herberg. Een mooie tocht, maar met een klim om u tegen te zeggen ! De remblokjes lieten een eigenaardig geurtje achter… Doorrijden was een goed plan. De herberg waar we nu zitten is gloednieuw (lees pure luxe) en ze bieden hier een avondmaal én een ontbijt aan.
Aangekomen heeft toby ook 100 m geklommen met de handbike om zich volledig in te kunnen leven.
Morgen rijden we tot Saint-Jean-Pieds-De-Port, dit is eenvoudiger voor de wissel, en bovendien zitten we dan vlak voor de zware klim naar Spanje.
Speciaal voor de mama en de broer : vanavond slechts 1 rummeke. Santé !
De armen zijn terug helemaal fit, tot hiertoe verloopt alles meer dan voorspoedig.
Vanavond nog eventjes in de jacuzzi voor de groepsfoto. Sorry voor de regen in België 😉

zaterdag

Voor het nemen van onze groepsfoto moesten we vijf euro per kwartier in de jacuzi betalen. Bij de afrekening bleek het vijf euro per persoon te zijn (5*3*2 =30) Nogal duur voor onze groepsfoto 🙂 Zoals voorzien reden we tot Saint-Jean-Pieds-De-Port. Hier starten de meeste pelgrims, daarom is het ook enorm druk. Vele kamers zijn hier gevuld met stapelbedden. Veel rolstoelen zien ze hier blijkbaar niet, de dame des huizes is me hier aan het aanstaren en spreekt me aan als een kind. Deze morgen waren we heel vroeg weg, maar tegen negen uur was het al niet meer uit te houden in de volle zon (een luxeprobleem). De natuur en de huizen waren prachtig. na elke bocht denk je: beter kan toch niet…
Onderweg komen we steeds ‘bekenden’ tegen. Vanaf hier zal het normaal gezien makkelijker en goedkoper worden om een overnachtingsplaats te vinden.

Zondag

Voor de derde keer op rij is de rustdag een druilerige dag. Gisteren zijn we een pelgrimsdiner gaan eten (soep, provencaalse kip en een baskisch stuk taart) voor 13 euro kan je niet zelf koken. Iets voor 10 kwamen we aan in de herberg. Iedeen sliep al! Even later was ik ook in dromenland. Een paar uur later rolde ik in een diepe slaap uit mjn bed :). De slaapzak brak de val. Ik ben in het donker onderdoor mijn bed gekropen,en via de muur, mijn bed en mijn rolstoel veilig terug op mijn matras geraakt. Om 6 uur gingen de lichten aan en begon iedereen te pakken, leuke rustdag.

Toby is Steven gaan wegbrengen naar het station. Deze avond komen Leen, Stijn en Stijn toe. Morgenvroeg vertrekt Toby al liftend naar Gent, spannend! 
In de namiddag stralend weer, we zijn gaan vissen in een mooi bergmeer. Ik zou foto’s van de vangsten tonen, maar het dopje zat nog op de lens denk ik 😉
We zijn ook gaan cruizen door de berge me den otto. Tegen de avond kwamen leen en stijn toe? Ze hadden al twee dagen op een camping in De Landes gezeten, en brachten de andere stijn mee die met de trein toegekomen was in Bayonne. We sliepen voor 8 euro de man terug in dezelfde refuge. Veel wandelaars van eergisteren kwamen we terug tegen. Echt tof eigenlijk
Er was een meisje dat ons vroeg hoe we verder gingen, ze vertelde dat ze twijfelde om verder te wandelen door een pijnlijke voet.

week 5

Met leen, stijn en stijn- 18 tot 24 juni

Maandag

Die nacht sliep ik een beetje onrustig, denkend aan de zware klim, en ook wel aan een oplossing voor de Duitse Claudia (zie week 4, zondag). Om zes uur stonden de Pelgrims lachend, fluitend en zingend op… ZES UuR!
Een man naast mij deed zijn tshirt aan en zei: “I smel the same as yesterday”. Een glimlach, meer heeft een mens niet nodig om op te staan.
Toen Claudia langskwam stelde ik voor om mee te rijden met de auto over de Pyreneeën. Ze had niets liever, en even later vertrok ik met de 2 stijnen. De stijn van leen had een eigen fiets.
We klommen de eerste 11 km en namen juist na de grens (ah ja, we zijn in Spanje, woehoe!) ‘an english breakfast’. Miezerregen toen we aan het echte werk begonnen, beter dan veel te warm om te klimmen. En het was klimmen: naar 1057 m met 6 à 8 %.

Iets voor 4 kwamen we aan in een gerestaureerde vleugel van een klooster. Ernst en Beb hadden onze aankomst al aangekondigd hier. Keichique hier!! Straks gaan we naar een Pelgrimsmis.

 

dinsdag

Gisterenavond bespraken we ijverig de plannen voor vandaag. We zouden eerst uislapen, en dan eten na 20 km. Stak da even tegen! Om kwart voor zes ging het licht aan en begon iedereen luidruchtig in te pakken. Na een wc bezoek probeerde ik opnieuw in slaap te geraken. Zingende paters probeerden dit te voorkomen, maar na een tijdje kon ik me erover zetten. Net terug in slaap kwam een vrouw zeggen dat we om 8 uur buiten moesten zijn…zucht.
Dan maar vroeg vertrokken.

Het ging goed, heel goed zelfs. Om 14 u kwamen we 60 km verder aan in een gite. Weer pure luxe. Op voorhand had ik gepland om tegen het einde van de week in Pamplona te zijn, maar we zijn nu al over ons doel. Onderweg was het prachtig. We reden van het ene schilderij in het andere, enkel jammer dat de werken met waterverf gemaakt zijn en dat ze voor de ventilator stonden (regen en wind dus). Nu ff dodo hier. Na drie lange dagen is een dutje welkom.

woensdag

Opgestaan om 11 na acht, je kan het eigenlijk uitslapen noemen. Via punta la reines reden we 35 km verder naar Estrella, wa vallende ster betekend. (een naam voor een nieuw hondje?)

De banen onderweg waren breed en niet te bochtig, wa zorgde voor mooie afdalingen. (what goes up must come down – serieuze klimmekes dus ook). 33 graden vandaag, just goe 😉


0nderussen ben ik al een maand onderweg! Omdat we voorstaan op schema, is beslist om door te rijden naar Finistre (vroeger werd gedacht dat dit het einde van de wereld was). Morgen plannen we een culturele dag hier.

enkele speciale zaken vandaag:
– we hebben de eerste belg op de fiets tegengekomen vandaag
– de eerste wilde ooievaar is gespot (de 2de ook)
– Ik moet de groeten doen aan Roel, de mama van Leen 😉
– tapas, echt lekker

donderdag

Deze morgen vond een Pelgrim in onze slaapzaal (met 20 stapelbedden) het blijkbaar grappig om zijn wekker om 5 uur te zetten, en dan zelf niet op te staan. tsss
We hebben nog een leuk hollands koppel tegengekomen die te voet onderweg zijn vanaf 1 april. Deze voormiddag reden Stijn en Leen om hun auto,  die nog in ronchevalles stond (anderhalf uur rijden enkel – zo merk je pas dat we een serieuze afstand afleggen)
Ondertussen hebben stino en ik  de was gedaan (jaja, twee mannen, hetkan :)) en een klein gaatje geplakt in de volgfiets (zat er al 3 weken in, elke morgen pompten we de band een beetje bij)
De ‘amicaliteit’ is heel straf hier. Gisteren kwam een Spanjaard wijn van ons schooien, later gaf hij meer terug 🙂 Het is hier echt moeilijk om niet sociaal te zijn. Zo rijdt er morgen een Amerikaanse mee met ons. Ze heeft een ontsteking aan haar voet gekregen. Haar groep is verder gegaan, en wij bengen haar er terug bij.
Deze namiddag gingen we naar en wijnfontijn. Er staat een webcam bij (met dank aan Berit voor onderstaande foto)

. Leen en Stijn gingen te voet. Stino, cristine (die amerikaanse) en ik reden met de fiets. Omdat ik mijn rolstoel ginder wou, ging hij mee achter mijn handbike. (stevig afzien zo op een klim van 20%)

‘wine in the vains’ volgens de amerikanse.
De twee stijnen hadden gekookt, dit avondmaal, de internationale gesprekken (en ook een beetje wijn) maakten er wederom een prachtige avond van.

vrijdag

Weer uit mijn bed gerold deze nacht :). Ik had nog nooit gedacht: “ik geef op”. Maar deze morgen was het zover…

 

het koffiemachien was kapot, er zijn  grenzen 😉 (grapje natuurlijk)
Het was enorm heet en windstil. Vandaag 46 km op en neer door het spaanse landschap. Zonder voorbereiding zou dit nooit lukken. Heel mooi, maar gene zever zenne
Net voor de middag deden 2 zeer enthousiaste belgen ons stoppen. Volgens hen praten ze onderweg over ‘de belgen met de handbike’.

Ik zit hier nu in de overvolle albergue te typen. De anderen zijn materiaal aan het halen in de auto. De mensen zouden mij altijd in de handbike moeten zien, dan kijken ze met respect, nu met vele vragen.

We zijn met ons gevieren nog even de stad ingetrokken maar moesten om tien uur gaan slapen in de albergue.

Zaterdag

Weer draadloos internet hier, handig! Vandaag hadden we de mooiste route tot nu toe. We volgden de Camino voor de voetgangers. Rond een meer, tussen bomen, over grindwegen…

We passeerden veel wandelaars, en ondertussen valt het op dat onze bekendheid groeit: meer en meer mensen spreken ons aan en bestoken ons met vragen.Tijdens een kleine afdaling in het grind hoorde ik: “look there he is”.

We worden éche pelgrims blijkbaar… deze morgen waren we niet als laatste uit bed.  De Amerikaanse reed vandaag nog mee met de auo. Vanaf morgen gaat ze terug stappen en is onze taxi terug vrij 🙂

Bij het vertrek met Stino en Leen was het nog friskes. We waren erover bezig toen we een digitale thermometer langs de weg zagen…18 °, blijkbaar verwend. Na een hamburger reed stijn verder, terwijl Stino een slaapplaats zocht. We ziten hier weer geweldig… een private herberg met ontbijt voor 10 euro per persoon. Er is hier een ligbad, een bad! Dat was geleden van in Parijs. Morgen komen Berit en Dries toe. Zij kunnen hier ook slapen.

Deze middag even een sjanske gehad. Voordat ik mijn handvat (en dus ook mijn rem) vasthad, begon mijn fiets bergaf te bollen. Seeds sneller en sneller. Omdat ik door een bocht moest sturen, kon ik niet even verpakken. Na de bocht heb ik geremd met mijn linkervoet. Heel effectief (want ik ben gestopt – wel op mijn zij en in het gras), maar mijn linkerschoen is helamaal kapot. Laten we zeggen dat mijn tenen onderweg afkoeling krijgen door de wind 🙂

Dit weekend vieren ze hier de langste dag. Om 23 uur stond het dorp in rep en roer. Er kwam een wijnvat op straat, gedragen door vier mannen. Achter hen liep en spelend orkest, gevolgd door een dansende menigte. Stijn regelde foto’s door een meelopende journaliste. Ik heb een regeling met Toby: als ik in een Spaanse krant kom, krijg ik 2 flessen rum…het doel kot dichter.

zondag

Rond de middag kwamen Berit en Dries toe. Ze hadden 5 uur vasgestaan rond Parijs. Toch waren ze op tijd, zalig.  Al de mensen van het dorp doen hier vandaag bbq… wij dus ook. Mijn moeder had pannekoeken meegegeven, en zo hadden we nog een lekker dessert. Stijn, leen en stino vertrokken naar huis. Stino gaat morgen vanuit sint jean de ports liften naar huis. Zijn doel: sneller thuisgeraken dan Toby. Stijn en leen slapen nog een nachtje in de loirestreek.

Tijdens de bbq werd het dorp dronken en rond 4 uur was he hier nog eens feest. En feesten kunnen ze hier, zalig dat we hier mogen zijn op de rustdag!

Net als op trouwfeesten had ik ‘touche’ met oudere dronken vrouwen. Misschien draag ik de verkeerde parfum 🙂

week 6

Met berit en dries- 25 juni tot 1 juli

maandag

Gisteren bekeken we het aankomende hoogteprofiel, het zou een stevige rit worden. Berit reed met de fiets en om acht uur vertokken we met een beetje zenuwen. Het bleek onterecht te zijn. Iets na elf reden we binnen in Santo Domingo. Een mooie rit, niets speciaals te melden. Of ja toch: een Nederlander wist ons te vertellen dat er nog een handbiker onderweg is. Hopelijk kom ik hem tegen binnekort! Bij aankomst weer veel bekenden tegengekomen. We slapen in een nieuwe refuge met een lift en aangepaste kamer. Dries heeft me net een proper kopje haar gegeven onder het motto  “een schoon kap is ook ni mis”.

dinsdag

Elke morgen staat de wekker vroeger, een wanhoopspoging om de hitte voor te blijven. Aan de auto aangekomen bleek ik lek te staan: 4 keer op 1500 km, het kan slechter. Na 15 km terug lek… pfff

Op de middag hadden we vlotjes 32 km gereden.
Na enkele tapas gingen we door. Bergop, geen schaduw, geen zuchje wind en overdreven heet!
Na drie uur bakken en puffen kwamen dries en ik aan in een gezellige refuge, met, idd, weer oude bekenden. De wc is te smal, dus dries moet mij dragen tot daar. Het gebeurd wel meer dat ze me moeten dragen. Gelukkig zijn de vrienden mee, alleen zou het zeker niet lukken.
Elke keer na het handbiken heb ik zoveel nood aan een douche. De makkelijkste vind ik een vierkante douchebak. Ik zet me op de grond en geraak na het douchen zelf terug in de rolstoel. Bij een douchestoel heb ik altijd schrik om voorover te vallen (zo brak ik in 2010 mijn nek)

Morgen gaat terug een zotte dag worden. We plannen ons vertrek om 6 u en rijden naar Burgos.

woensdag

Het leek een nachtje van 5 minuten. De gesprekken aan tafel bleven dan ook heel beperkt 🙂 Het schemerde nog toen we vertrokken. Een hert liep over de baan en we zagen de zon opkomen. De omgeving veranderde, de graanvelden van de laatste dagen maakten plaats voor naaldbomen. Na een deftige klim volgde een mooie afdaling. Een mountainbiker komt ons voorbij… straf… we pakken hem terug, en racen verder. Hij heeft er zichtbaar plezier in, en steekt ons terug voorbij, net voor hij afslaat en verdwijnt in de bossen, jammer.
Vandaag ging écht alles snel,  en om goed elf uur kwamen we aan.
Na het eten (tapas voor de verandering) bleek dat we echt moe waren. Tging allemaal een  bekke minder vlot.
De refuge hier is perfect aangepast, en kost maar 5 euro de man. Aangekomen deden we een powernap. We spraken af om onszelf dit nooit meer aan te doen, vijf uur is veel te vroeg 🙂
Na het dutje viel mijn mond open van verbazing. Een australier die giseren bij ons sliep stapte vlotjes binnen in de slaapruimte. Zo maar eventjes 49 km gestapt onder een zon van 38°. Het eerste dat hij deed was vragen hoe mijn dag verlopen was. manman, wa nen beir !

donderdag

‘Uitgeslapen’ vandaag. Toen we om kwart na acht wouden vertrekken, vroegen de uitbaters van de albergue een foto van ons voor de kathedraal, ons verhaal gaat hier nog bekend worden.

Kathleen zorgde voor kaartjes met de blog op, en die gaan hier goed van de hand. We vertellen nooit het verhaal van Ella, om emotionele verhalen een beetje achterwege te laten. We gingen 40 à 50 km doen vandaag. Door de tegenwind en de heuvels was het hard labeur. Deze week hoorden we een verhaal van een belgische jongen die op de pyreneeen gevallen was, en drie uur bewusteloos geweest was. éénmaal bij bewustzijn, belde hij zelf de hulpdiensten. Na een week ziekenhuis (hersenschdding), wandelde hij verder… die jongen is nu hier.
Maar ik loop voor. dus, we vertrokken later dan anders, rond 1 uur hadden we nog maar 35 km gedaan. Dries en ik hadden een tijdje met koersfietsen meegereden, en toch zat ons gemiddelde onder de 10. zwaar !
Tijdens de middag had berit ons tafeltje onder een boom gezet naast de weg. Ongelofelijk hoeveel energie je krijgt door een goei boke. Daar kan geen enkele energiereep tegen op.
Na de middag vlogen we de laatse 15 km tot bij onze slaapplaats, een refugue gelinkt aan een camping. (16 euro de man met avondeten bij)
Hier is bijna nooit gsm ontvangst. Daarom werkt de tracker niet goed. Ik heb juist onze locatie manueel doorgegeven. Het is nog juist 500 km tot Santiago.
Wannes (van week 7) is van thuis uit met de fiets vertrokken. Hij heeft slechts 6 kg bagage bij en doet 200 km per dag. Hij stuurde me net dat hij in spanje zit. Wat een beest, ik ben benieuwd naar zijn belevenissen onderweg.
Berit haar moeder belde net om te zeggen dat een deel van de plakkerij van hun plafond naar beneden gevallen is in het huis dat ze aan het verbouwen zijn . Er zijn leukere dingen om te horen op vakantie.

vrijdag

Deze nacht een record gevestigd: 2 X uit mijn bed gevallen. We zouden maar 45 km gaan rijden op vrij vlakkke banen. Ik kon het mij dus gelukkig permitteren om een slecht nachtje te hebben.
Dries en Berit hun gsm was geblokkeerd, berit wou dit probleem oplossen, en daarom wisselde ze het fietsen met Dries.
We hebben slechts 4 banen genomen vandaag, maaar wel lange. Ook al is het bijna altijd rechtdoor, overal staan pijlen om de camino aan te duiden. We fietsen nu op vlakke, dorre stukken. De wind krijgt hier vrij spel, en doet zijn best om ons terug naar huis te duwen. In de verte zien we een gebergte dat volgende week bedwongen moet worden.
Berit en Dries zijn net vertrokken om hun auto op te halen. De gps zegt 2 uur enkele reis. De kans is dus vrij groot dat ik na dit verslagje even naar dromenland ga. Het doel van deze week was Fromista, daar gingen we vandaag 18 km over.

zalige powernap gehad, een handwasje gedaan, een douche genomen, (bij)geschoren, foto’s overgezet…4 uur is lang :). Toen ze terug waren gingen we eten en moesten we ons haasten om op tijd binnen te zijn. Door mijn dutje overdag kon ik niet slapen, en luisterde naar het snurkconcert van de spanjaarden. Toch nog een goeie nacht gehad!

zaterdag

De voorbije dagen hebben enkele fietsers ons gewaarschuwd over een slecht grindpad onderweg. Ze toonden een alternatieve, geasfalteerde route. Berit en ik hadden een rit van 38 km ingepland, tijd genoeg…dus besloten we om het slechte pad toch te nemen. Een goede beslissing bleek achteraf. Ok, het ging traag, een we hingen vol stof, maar wat een mooie route, op hetzelfde pad als de wandelaars!
De eerste 20 km zagen we slechts één auto.
Ik heb al veel toffe manieren gezien waarop mensen onderweg zijn, maar de mensen van vandaag sloegen alles: Een gezin, vader, moeder en drie kinderen (de jongste had net enkele melktanden verloren vooraan) waren te voet onderweg. Ze hadden 5 maanden voorzien om 1600 km af te leggen!
De vader trok achter zich een karretje met alle bagage.
Aangekomen had dries de tentjes al opgezet op de platselijke camping. Nu zijn dries en berit hun auto gaan halen. Dries rijdt door naar Valladolid om de volgers van volgende week op te halen.ondertussen gingen Berit en ik eten kopen om een welkomstbbq klaar te maken. Het weer begon om te slagen, maar we hadden een ferm goeie en

gezellige bbq met Berit, Dries en drie nieuwkomers (mathias, soline en kim).
Toen we deze middag toekwamen op de camping wou iedereen een foto van ‘de handbiker uit Belgie’. Later snapten we waarom: ons verhaal is op de nationale tv geweest! (hoeveel flessen rum krijg ik nu Toby 🙂 )
Die avond begon het te stormen en ‘s nachts lag iedereen te bibberen in zijn tent.

zondag

Na de niet zo leuke nacht lieten we alles drogen. Tijdens het inpakken kwam een nozem met een baard en een roos helmpje toe. Wannes die 1500km gefietst werd in spanje opzij gezet door de Guardia civil, en moest een helm kopen.
Het weer was ideaal, niet warm, niet koud. Het zou zonde zijn om te rusten. We vertrokken dus nog even. Tijdens de middag aten we in ‘de ranzigen burger (El burgo Ranero). Na de middag kwamen we toe in een gezellig dorpje. De baas van de albergue sprak ons aan (ons is Wannes, Mathias en ik).
De meisjes die met de auto reden kwamen af. De baas was enorm vriendelijk, en gaf zelfs korting aan ons. We sliepen in de ontspanningsruimte, en de baas trok de pries van de computers uit omdat de schermen licht gaven (ik zou de schermen afzetten). Gelukkig hadden we Mathias bij voor zijn spaanse woordenschat. In no-time regelde hij voor iedereen een ‘kussennos’
Het was de finale (EK) van de voetbal (spanje-italië). Voor geen geld kochten we een halve liter sangria de man. Geslapen die nacht…ni normaal!

 

 

week 7

Met Kim & Mathias, Wannes & Soline 2 juli – 8 juli

maandag

Om half 5 was ik klaarwakker, veel beter dan toen onze wekker afliep om half zeven. Na 5 km aten we in een dorpje een pelgrimsontbijt (toost me koffie). In de voormiddag gingen we goed vooruit. We zagen vooral saaie, dorre landschappen. De dorpjes waren doods, en als we toch iemand zagen, gaapten ze alsof ze een ufo zagen. Wannes en Soline hadden een heerlijke pasta gemaakt, en op het einde van de dag stond er 85 km op de teller. We zijn gestopt voor een beklimming van 700 meter. Hopelijk zitten de benen , euh, armen morgen even goed. De volgers van de site hebben ongetwijfeld al gemerkt dat we veel moeite doen voor originele groepsfoto’s. Tijdens het rondfietsen flitsten er al wilde gedachten in onze hoofden… Tegen het einde van onze rit werd de omgeving al stukken groener en interessanter. We zitten nu in Astorga, de rolstoelen zijn hier blijkbaar goedkoop. het gaat hier op wieltjes. We slapen weer in een plaats met een inrijdouche. Er zijn nog twee onbekenden in de kamer, zweetvoet1 en zweetvoet2.

dinsdag

Deze nacht kon ik de slaap niet vatten, en rond de morgen was het te warm, een slechte nacht dus…en dat net voor dé klim volgens velen. We gingen nog even het dorpje in, en aten een pelgrimsontbijt (toast met confituur en ne koffie). Om negen uur vertrokken soline, wannes en ik voor 30 km afzien. Het was warm, maar gelukkig niet heet. 3 km voor de top stonden mathias en kim ons op te wachten met home made couscous. Verder naar boven passeerden ons veel wielrenners. Bovengekomen (1500 m) stonden ze te applaudisseren, een leuk moment. Ze gaven me truitjes van hun en wouden op de foto 🙂
Eénmaal vertrokken droegen mathias en wannes me met handbike en al naar cruz de ferro, een kruis op de top.

Nele gaf me een steen mee, en deze liet ik daar achter (de last van je afgooien).
Onderweg kwamen we beb en ernst terug tegen, en passeerdden we een vrouw die de camino met een paard deed (eigenlijk passeerde zij mij, haar paard stapte sneller omhoog dan mij 🙂 )

De afdaling was gevaarlijk en onvoorspelbaar. Er staan niet voor  niets kruisjes langs de weg (ter herinnering van verongelukte fietspelgrims). Aangekomen gingen wannes en mathias zwemmen, ik had af te rekenen met een stevig klopke, en bleef graag langs de kant.
We slapen in een hostel voor 10 euro de man. Er is wel een serieuse trap, dat wordt dragen ;).

woensdag

De wekker stond om 7 u. Jammer, de goede nachtrust had voor mijn part nog eens zo lang mogen duren (met dank aan de zware klim en de rode wijn achterna). Onze gastheer van gisteren zorgde voor een enorm lekker ontbijt voor 5 euro (het lekkerste tot nu toe). Deze overnachting was echt geweldig, een aanrader voor andere pelgrims (Casa Pichin in Molinaseca)
Vandaag 31 km in de voormiddag en 17 na ons middagmaal. De fiets van Wannes kraakte en bolde niet meer vlot. In Villafranca, bij de fietsenmaker, bleek er een rollemenent in zijn achterwiel stuk te zijn. Kim reed dus niet langer mee omdat de fiets pas in de avond af was. Na de middag reden mathias en ik dus verder. We kwamen langs mooie wegen, maar de miezerregen maakte het minder. We slapen hier in albergue do brazil, net voor een enorm zware klim. De hollandse uitbaatster is momenteel voor iedereen aan het koken.

donderdag

Ik lag nog stevig te ronken toen wannes me riep om op tijd aan de ontbijttafel te zitten. De uitbaadster was heel vriendelijk maar enorm strict. Dat is wel moeilijk als je al 7 weken leeft met de leuze “we zien wel”.
Het was wederom frisjes toen we vertrokken. De volgers van deze week zullen naar de zonnebank moeten voor een bruin tintje. Mathias en kim gaan zaterdag een dagje naar Santiago, ze willen ‘het doel’ gezien hebben.

Maar soit verder over vandaag. Wannes en soline stapten naast mij op de klim. Het was koud en het regende. Om het afzien te vergeten speelden we taalspelletjes. Aan de top (1350m) warmden we ons met koffie en spek me eieren.

Voor de afdaling van 12 km spanden we mijn rem aan. Met het grootste gemak trok mathias de kabel over. Amaai, een geluk dat dit nu gebeurde, anders had ik zeker gecrashed tijdens de afdaling. Ondertussen veranderden we in drie verkleumde mannekes. Een paar km verder vond ik het onveilig om af te dalen met enkel mijn  handrem. Wannes had ineens het lumineuze idee om één van zijn  remkabels voorlopig aan mij te geven…top!
Afdalen in de regen is geen aanrader. We gaven dan ook snel op, we sliepen 36 km voor sarria, het eindpunt van deze week. Deze avond in e bar nog een pelgrim tegengekomen uit Peru, hij liep mankend en met een kruk en tegen 2 km/u naar Santiago! Intressant en grappig figuur!

Vrijdag

We hoopten gewekt te worden door een stralend zonnetje maar niets was minder waar: het regende nog harder als gisteren. We zijn dan maar aan de afdaling begonnen richting Sarria in de dichte mist en de koude wind ging door merg en been. Een afdaling die alle records zou breken als het niet geregend zou hebben. Toen het 5 minuten droog was profiteerde we er van om onze groepsfoto, die al enkele dagen in onze hoofden spookte, in praktijk om te zetten:-). In Sarria namen we afscheid van Mathias en Kim die ‘last minute’ nog Santiago willen bezoeken. Nu slapen we in een auberge municipal met een ‘bijzonder vriendelijke’ (sarcastisch) gastvrouw.Om 22 uur sloot de albergue en we moeten ons haasten om op tijd binnen te zijn. Ik had een aparte gehandicaptenkamer toegewezen gekregen (zag er eerder uit als een gevang met dikke stenen muren, een klein raampje met tralies voor en een grote schuifdeur die enkel langs buiten op slot kon)
We hadden nog een flesje wijn om een goede nachtrust te verzekeren. Geen kurkentrekker… soline en wannes wouden erom gaan in de auto, maar de bewaker dacht er anders over 🙂
We hielden ons even stil met het licht uit, en trokken dan naar de keuken om de fles open te krijgen.
Daar zaten een tiental andere jongeren die ons uitnodigden voor een keltisch ritueel. Ze maakten A Queimada ( brandend water), een heksendrankje, dat ze flambeerden en waar ze in roerden terwijl spreuken opgezegd werden. Daarna dronken we samen het goedje. Een gezellige boel, ook de rest van de avond. Op zulke momenten is het wel jammer dat we geen jota spaans verstaan.
Tijdens de nacht kamen veel mensen mijn kamer binnen op zoek naar het toilet.

zaterdag

Weer regen, we zitten hier precies in Belgie. Veel pelgrims zijn het weer blijkbaar ook moe, en vertrekken later dan normaal. Wij zetten ons op het eerste terraske (onder de luifel) voor een pelgrimsontbijt en tellen de minuten af tot de refuges open gaan. Om elf uur boekten we, en sliepen we verder. Het is nu drie uur, en alle bedden hier zijn vol :). Allemaal leggen ze de riem er snel af. Mathias, Koen en Bram zijn gisteren toegekomen met de bus in Leon (een rit van 24 u!) Vandaag probeerden ze al liftend hier toe te komen. Ze belden net dat ze tegengehouden zijn door de politie. Wannes is hen nu gaan halan. vandaag hadden we een lui dagje: slapen en eten, zoals een rustdag moet zijn.

Doel: donderdagmorgen aankomen in santiago

zondag aankomen op het einde van de wereld

zonsonsergang daar bekijken (zou de moeite zijn)

maandag vertrekken naar huis

=> mijn ouders en jelle (week 3) komen met het vlieegtuig af, jelle brengt mij, de fiets en de auto terug naar huis.

 

zondag

Deze morgen heeft wannes soline naar valladolid gebracht. Bram, mathias en koen waren gisterenavond ter plekke. Daarmee is de laatste wissel ideaal verlopen!

Vanaf de middag stralend weer! We deden 15 km op het gemak. Morgen beginnen we voor echt!

We slapen in een auberge met vrije bijdrage (je kiest hoeveel je geeft). We dronken er eentje op wannes zijn nakende vertrek.
Na de gebruikelijke pelgrimsmenu met wijn kwam de gastvrouw boven met een fles korte drank en vijf glaasjes. Eenmaal voldaan kwam de rekening: 29 euro! Een leuk einde van een toffe avond

 

week 8

Met Mathias, Bram & Koen 9 juli – 15 juli

maandag

Deze morgen ging het opstaan moeizaam. We waren als laatste uit ons bed (misschien had het afscheid van wannes er iets mee te maken). Gisteren zijn we 6 km van de route gereden, en die afstand wouden we niet terug rijden. Daarom volgden bram en ik de wandelroute. Geen goed plan bleek onderweg…De grote stenen brachten me dikwijls tot stilstand, en hebben zelfs mijn bodemplaat verwrongen. Het pad is eigenlijk de moeite, als ik de route nog eens zou doen, is het met een handbike met mountainbike banden.

De voorbije dagen zagen we vooral donkere loofbossen met varens. Nu primeren de eucalyptus bomen. Tijdens de middag hadden koen en mathias het eten dat ze vonden bij het uitmesten van de auto op de tafel gelegd met een krijtbordje bij: menu del dia. Menige pelgrim passeerde met een vragende blik 🙂

Na de middag kwam een klim  van 12 km (of 3u!).

Het valt meer en meer op dat deze route tegen het einde zeer touristisch is. (enige voordeel: meer hotpants). Veel bussen, taxi’s en autos met bagage komen ons voorbij. We hebben nog 80 af te leggen voor Santiago. Mijn ouders komen donderdag toe, en willen ons zien toekomen. Dat wordt drie dagen rijden met de rem op 🙂
We slapen nu in een toegankelijke refuge. Bram is buiten al jonglerend de show aan het stelen. De bergjes hebben me afgemat, tot morgen, sloppel

dinsdag

Op tijd in mijn bed deed deugd. De heuveltjes gingen dan ook vlot onder ons door. Mathias en ik reden 34 km in de voormiddag. Onderweg iemand met een rolstoel tegengekomen tijdens een pittege klim, hij kon jammer genoeg geen engels, wel konden we opmaken dat hij van Santiago kwam. We reden door muisstille bossen. (in de eucolyptusbomen zitten geen insecten, en dus ook geen vogels). We slapen in de laatste grote stad voor santiago. De douche en de wc zijn wederom aangepast, een teken dat we in de buurt komen.

Er was één reden waarvoor ik twijfelde om niet te vertrekken: ik zou heel graag Belgisch kampioen worden in mijn categorie. Diegene die elk jaar wint (en trouwens europees kampioen is) kon dit jaar niet deelnemen. Dit jaar was voor mij dus dé kans. Nu bekijk ik de uitslag, en de kampioen was er toch! Een geluk dat de wedstrijd mij net heeft tegengehouden om te beginnen aan dit fantastische avontuur.
tussen licht en donker begon een meisje in de albergue op haar gitaar te spelen en te zingen. Direct sfeer in de keet! Iedereen kwwam naar buiten om mee te genieten. Onze kennis van spaans was weer een serieuze domper.

woensdag

De auberge was al helemaal leeggelopen toen ik iets voor acht een eerste teken van leven gaf. Tijdens deze trip is mijn gsm enkele malen nat geworden, en het beste is er eigenlijk af. Daardoor heb ik niet zo dikwijls ontvangst. Mijn tante en mijn nonkel zijn gisterenavond toegekomen met hun mobilhome. Vanaf deze morgen volgen ze, en daar kan onze maag niet over klagen. Die heeft al net iets te veel pelgrimsmenu’s te verteren gekregen.
Deze middag zijn we van de route gereden omda er hier een meer enkele km’s verder lag. De zon liet zich terug vollenbak zien!
De omweg en de heuveltjes naar het meer maakten de rit best wel zwaar. De bbq maakte het afzien wel de moeite waard. Hij zorgde er ook voor dat alle herbergen vol zaten. We moesten dus wel verder rijden… Ongeveer 16 km voor compostella regelden mijn tante en mijn nonkel een nachtje in een tent bij een plaatselijke boer. De soep is heet en gereed, tot morgen!

donderdag

vandaag d-day. De zon schijnt, de vogeltjes fluiten,… een ideale dag om aan te komen! We zijn nu 22 km voor het eerste doel. Jelle die normaal met mij naar huis zou rijden, heeft met klierkoorts afgezegd. Bram (van deze week) gaat nu naar huis rijden met mijn auto.
Rond tien uur vertrokken nonkel walter, bram en ik voor de laatste loodjes. Tijdens de laatste bergaf sneuvelde ons snelheidsrecord. 66 per uur naar beneje, feest!
Aangekomen in Santiago moesten we enorm veel moeite doen om de kathedraal zonder trappen te bereiken. Mijn ouders, ellen, daan en beb en ernst stonden ons op te wachten…WE MADE IT..


Even later, op een terraske, kwamen we terug heel veel bekenden tegen. De verhalen van anderen die vertelden over hun Camino raakten me meer dan mijn  eigen aankomst. Zo is het meestal bij mij, ik relativeer mijn eigen prestaties altijd…al ben ik hier best wel fier op

vrijdag

Gisteren probeerden Bram en Koen het geld voor onze ovenachting te verdienen door te jongleren onder begeleiding van een mondharmonica. Gelukkig hadden we nog geld in onze pot, anders zou het een pover nachtje geworden zijn 🙂
Deze morgen voor de eerste keer op de reis hoofdpijn! Ik raakte smorgens in een diepe slaap, en blijkbaar had iedereen van ons nood aan uitslapen. Rond de middag zijn we pas vertrokken. Regen van begin tot einde. Morgen hopen we aan te komen in Finistère, het einde van de wereld. Even een leuk weetje: in de middeleeuwen vaarden de vissers uit met een koord tussen hun boot en de oever. Zo konden ze nooit te ver varen, en van de wereld vallen.
In de voormiddag voorspellen ze regen, in de namiddag zou de hemel opentrekken. Hopelijk hebben ze gelijk. Een zonsondergang zonder zon zou redelijk stom zijn. We slapen in een ferme albergue. Er is een grote wc en het eten hier is ni normaal goe!

 

zaterdag

wakker geworden door een wekker van een kamergenote. Ze stoond niet op, en begon aan een snooze-moment van enkele uren. Koen en nonkel walter reden meee. In de voormiddag miezerde het constand, maar de namiddag was ideaal. We kwamen na 64 km aan in Fistera, daarmee zit de trip er definitief op. Morgen blijven we hier nog een dagje. We zagen heel veel bekenden, ik ga de camino zoooooooooooooooo hard missen de komende maanden. De rit was enorm zwaar. 2000 hoogtemeters moesten overwonnen worden. Deze avond bekeken we de zonsondergang op het einde van de w ereld, echt de moeite!

zondag

Finisterre is één van de fermste plekken op aarde, ni gewoon. We stonden op tijd op en namen afscheid van Ellen, Daan en de ouders. Na de middag vertrokken tante rina en nonel walter, maar net voor hun vertrek kwam den australier toe, ge weet wel, da beest.. Tof weerzien! Na een dutje gingen we op boottocht, en namen onze laatste groepsfoto.

Met een glaasje wijn op het strand werd beaslist om de dag erna te passen voor de zonsopgang. Het moet vakantie blijven 🙂

 

terug naar huis

maandag

De auto werd zo gestapeld dat koen en mathias meekonden. Ze gaan nog een tocht doen in de pyreneeen. Er staan maar 2 zetels in mijn auto, en tijdens de reis zelf wou ik nooit met meer erin zitten. Maar nu het erop zit, waag ik mij aan het risico.

We gingen tot pamplona en sliepen daar een laatste keer in een slaapzaal. De bedden zagen er enorm futuristisch uit. Net een slaapzaal uit een ruimteschip.

Ik sliep enorm slecht, er brandde de hele nacht licht, en ook al was ik moe in het hoofd… een hele dag in de auto mat je lichamelijk niet uit.

Dinsdag

Afscheid genomen van mathias en koen. Vandaag dag 2 in de auto. Na een rit van 8 uur sliepen we in blois, net voorbij Tours.

Woensdag

Een goede nachtrust gehad! Klaar voor de laatste dag in de auto.

De laatste drie dagen gaven me meer stress dan de tijd ervoor. Twee vrachtwagens kregenn net naast ons een klapband en de auto deed soms raar. (opgelost met olie bijkappen)

Net voor aankomst gingen we frieten eten. De bazin vroeg waar ik woonde. Na den uitleg vroeg ze: “Ah, is da daar waar die tentjes staan?”
:p verklapt